Żaglowce
S/y Minerva
Minerva została zbudowana w 1935 roku w stoczni Lühring w Brake w Niemczech jako trzymasztowy żaglowiec z silnikiem pomocniczym. Jej pierwsza nazwa brzmiała Uwe Ursula i istniały cztery jednostki siostrzane. Była jednym z ostatnich zbudowanych żaglowców towarowych. Od tego czasu przewoziła wiele ładunków na wodach przybrzeżnych Europy Północnej ze swojego macierzystego portu w Hamburgu.
W 1951 roku zainstalowano większy silnik główny. Był to silnik wysokoprężny MAK o mocy 180 KM, uruchamiany pneumatycznie i z możliwością natychmiastowego nawrotu.
W latach 60. XX wieku usunięto maszty i ożaglowanie, aby utrzymać konkurencyjność w stosunku do motorowych statków towarowych. W tym okresie statek regularnie pływał po Łabie, Kanale Bałtyckim i południowych wodach Danii. Ponieważ statki tej wielkości były już wówczas rzadkością, zawsze było mnóstwo dostępnych ładunków, szczególnie w transporcie zboża i nawozów. Jednak w połowie lat 80. statek ostatecznie wycofano z eksploatacji, a kilka lat później odnalazł go pasjonat i przywrócił mu dawną świetność. Maszty zostały ponownie postawione, a statek przekształcono w żaglowiec imprezowy. Nowoczesny komfort, bezpieczeństwo i tradycja zostały tu pięknie połączone. Z zewnątrz tradycyjna sylwetka dawnego żaglowca przywołuje wspomnienia minionych czasów, ale w środku, w dawnej ładowni, znajduje się komfortowy bar i restauracja.
Po remoncie w 1987 roku statek otrzymał nazwę „Minerva” na cześć stoczni Minerva w Amsterdamie, ponieważ był to ostatni statek przebudowany w tej stoczni przed jej ostatecznym zamknięciem.
W 2010 roku statek został ponownie przebudowany, aby spełnić najnowsze wymogi bezpieczeństwa dla statków pasażerskich. W 2026 roku stary silnik MAK został wymieniony na nowoczesny silnik Scania z biegiem wstecznym. Z tym silnikiem Minerva ma przed sobą jeszcze wiele lat!
W 1951 roku zainstalowano większy silnik główny. Był to silnik wysokoprężny MAK o mocy 180 KM, uruchamiany pneumatycznie i z możliwością natychmiastowego nawrotu.
W latach 60. XX wieku usunięto maszty i ożaglowanie, aby utrzymać konkurencyjność w stosunku do motorowych statków towarowych. W tym okresie statek regularnie pływał po Łabie, Kanale Bałtyckim i południowych wodach Danii. Ponieważ statki tej wielkości były już wówczas rzadkością, zawsze było mnóstwo dostępnych ładunków, szczególnie w transporcie zboża i nawozów. Jednak w połowie lat 80. statek ostatecznie wycofano z eksploatacji, a kilka lat później odnalazł go pasjonat i przywrócił mu dawną świetność. Maszty zostały ponownie postawione, a statek przekształcono w żaglowiec imprezowy. Nowoczesny komfort, bezpieczeństwo i tradycja zostały tu pięknie połączone. Z zewnątrz tradycyjna sylwetka dawnego żaglowca przywołuje wspomnienia minionych czasów, ale w środku, w dawnej ładowni, znajduje się komfortowy bar i restauracja.
Po remoncie w 1987 roku statek otrzymał nazwę „Minerva” na cześć stoczni Minerva w Amsterdamie, ponieważ był to ostatni statek przebudowany w tej stoczni przed jej ostatecznym zamknięciem.
W 2010 roku statek został ponownie przebudowany, aby spełnić najnowsze wymogi bezpieczeństwa dla statków pasażerskich. W 2026 roku stary silnik MAK został wymieniony na nowoczesny silnik Scania z biegiem wstecznym. Z tym silnikiem Minerva ma przed sobą jeszcze wiele lat!
S/y Barlovento
Barlovento II to stalowy jacht typu Rigel, zbudowany w 1988 roku dla Żeglarskiego Klubu Morskiego w Katowicach, z myślą o wyprawach w zimne rejony. Jego 16-metrowy, ocieplony kadłub przystosowany jest do trudnych warunków arktycznych. W 1996 roku, pod dowództwem kpt. Mieczysława Siarkiewicza, jacht opłynął Spitsbergen, za co otrzymał nagrodę Rejs Roku i Srebrny Sekstant. Od 2013 roku dowódcą Barlovento II był kpt. Maciej Sodkiewicz, który poprowadził jednostkę m.in. do Ziemi Franciszka Józefa, osiągając rekordową szerokość 82°10,5’N. W 2015 roku jacht ustanowił nowy rekord świata w sportowej żegludze na północ – 82°37’N – bez wmarzania w lód. Od 2021 roku jest w rękach prywatnych. Obecnie odkrywa swój blask dzięki generalnemu remontowi, który obejmował prace stalowe i konserwację kadłuba.
S/y Antica
Jacht Antica został zbudowany w 1953 roku w Ustce jako kuter rybacki i przez 27 lat służył do połowów. W 1980 roku jednostkę kupił Jerzy Wąsowicz, który podjął się jej przebudowy na jacht oceaniczny. Po dziesięcioletnim remoncie i przystosowaniu do żeglugi morskiej, w 1991 roku Antica wyruszyła w sześcioletni rejs dookoła świata, pokonując ponad 60 tysięcy mil morskich i odwiedzając 36 krajów.
W latach 1998–2000 jacht opłynął Amerykę Południową i zdobył Przylądek Horn, za co kapitan Jerzy Wąsowicz otrzymał liczne prestiżowe nagrody żeglarskie, w tym „Srebrny Sekstant” i tytuł Żeglarza Roku. Trzecia wyprawa w latach 2003–2004 wiodła przez północny Atlantyk śladami wybitnych Polaków. W kolejnych latach Antica odbyła m.in. „Ekspedycję do korzeni cywilizacji” oraz „Gdańską ekspedycję wokół Morza Bałtyckiego”. Obecnie jacht pływa po europejskich wodach, uczestnicząc w zlotach i paradach żaglowców.
Rejsy odbywają się:
21.08| 12:00
21.08| 16:00
22.08| 10:00 Rejs z paradą
22.08| 17:30
23.08| 09:30
23.08| 13:30
23.08| 17:30
24.08| 13:30
24.08| 17:30
S/y Bryza H
Statek ratowniczy „Bryza” zbudowany został w 1952 w Pucku. Przez lata służył Polskiemu Ratownictwu Okrętowemu. Po zakończeniu służby w 1983 nowy właściciel Waldemar Heisler przebudował go na jacht żaglowy. Wówczas też nazwę jednostki rozszerzono o literę H, inicjał nazwiska właściciela.
Długość: 18,88 m
Szerokość: 5,40 m
Zanurzenie: 2,8 m
Długość: 18,88 m
Szerokość: 5,40 m
Zanurzenie: 2,8 m
S/y Libava
Jeden z ulubionych żaglowców pojawiających się na Baltic Sail – pływająca pod banderą łotewską Libava jest zrekonstruowanym XVII wiecznym żaglowcem. Prace nad Libavą rozpoczęły się w maju 2007 roku w rosyjskiej stoczni „Varyag”. Podczas budowy wykorzystywano tradycyjne metody, powszechne w budowie statku cztery wieki temu. Projekt żaglowca powstał w oparciu o materiały muzealne, przede wszystkim rysunki duńskich jachtów.
S/y Loth Lorien
Loth Lorien została zbudowana w 1907 roku w stoczni Mjellem & Karlsen w Bergen jako lugier do połowu śledzi o nazwie Njord. Przez dziesięciolecia służyła norweskim rybakom, a w 1930 roku została wydłużona. W 1989 roku kupił ją Jaap van der Rest i przebudował na jednostkę czarterową. Od tego czasu żaglowiec przechodził kolejne metamorfozy: w 1992 roku stał się dwumasztowym lugrem z nowoczesnym olinowaniem i komfortowym wnętrzem, w latach 2001-2002 trzymasztowym szkunerem gaflowym, a w 2009 roku brygantyną. Nazwa nawiązuje do leśnego królestwa elfów z "Władcy Pierścieni" J.R.R. Tolkiena. Dziś 48-metrowy żaglowiec pływa głównie po Bałtyku i Morzu Północnym - w rejsach dziennych zabiera do 90 pasażerów, a podczas dłuższych rejsów oferuje kabiny dla 36 osób.
S/y Joanna Saturna
Joanna Saturna to zabytkowy żaglowiec z 1903 roku, zbudowany w holenderskim Vlaardingen jako kuter śledziowy VL 74. Przez ponad sto lat pływała pod czterema banderami, przetrwała dwie wojny światowe i wielokrotnie zmieniała właścicieli, nazwy oraz funkcję – od jednostki rybackiej po norweski frachtowiec przewożący piasek i paszę dla ryb. W 2000 roku statek został zakupiony przez Fina Mikko Karvonena, który po pięciu latach poszukiwań znalazł ją w Bergen i postanowił przywrócić dawny żaglowy charakter jednostki.
Przez kilka lat przeprowadzano gruntowną renowację – rozebrano wnętrze i pokład, pozostawiając jedynie stalowy kadłub, przekładnię, oś i śrubę napędową. Ostatecznie Joanna Saturna została przebudowana na klasycznego gaflowego szkunera dwumasztowego. W 2005 roku, po zakończonym remoncie, żaglowiec powrócił na morze i otrzymał z powrotem swoją historyczną nazwę. Obecnie portem macierzystym jednostki jest fińskie miasto Uusikaupunki, a statek został wpisany na listę jednostek historycznych przez Fińskie Muzeum Morskie oraz Narodowy Zarząd Dziedzictwa.
Przez kilka lat przeprowadzano gruntowną renowację – rozebrano wnętrze i pokład, pozostawiając jedynie stalowy kadłub, przekładnię, oś i śrubę napędową. Ostatecznie Joanna Saturna została przebudowana na klasycznego gaflowego szkunera dwumasztowego. W 2005 roku, po zakończonym remoncie, żaglowiec powrócił na morze i otrzymał z powrotem swoją historyczną nazwę. Obecnie portem macierzystym jednostki jest fińskie miasto Uusikaupunki, a statek został wpisany na listę jednostek historycznych przez Fińskie Muzeum Morskie oraz Narodowy Zarząd Dziedzictwa.
S/y Zawisza Czarny
Zawisza Czarny to trzymasztowy szkuner zbudowany na bazie rybackiego lugrotrawlera Cietrzew z 1952 roku, przebudowany na żaglowiec w latach 1960–1961. Od 1961 roku służy harcerzom, stając się symbolem morskiej przygody i wychowania młodzieży. W 1984 roku załoga jachtu wsławiła się bohaterską akcją ratowniczą podczas regat atlantyckich, ratując rozbitków z żaglowca Marques, za co otrzymała nagrodę Fair Play. W latach 1989–1990 Zawisza odbył rejs dookoła świata, a w kolejnych latach żeglował m.in. po Wielkich Jeziorach Ameryki Północnej i dwukrotnie opłynął Przylądek Horn. Do 1999 roku pokonał 87 500 mil morskich, odwiedził setki portów i zabrał na pokład ponad dwa tysiące uczestników. Dziś kontynuuje swoją misję jako jacht szkoleniowy, szczególnie dla harcerzy i młodzieży z różnych środowisk.
„Zawisza Czarny” ma być wizytówką Polski na XXVI Światowe Jamboree Skautowe w 2027 roku. Żaglowiec nie tylko kontynuuje tradycje wychowania morskiego, ale także staje się narzędziem promocji harcerskich wartości na arenie międzynarodowej. Jego historia, sięgająca czasów przedwojennych, to nieodłączna część dziedzictwa ZHP.
„Zawisza Czarny” ma być wizytówką Polski na XXVI Światowe Jamboree Skautowe w 2027 roku. Żaglowiec nie tylko kontynuuje tradycje wychowania morskiego, ale także staje się narzędziem promocji harcerskich wartości na arenie międzynarodowej. Jego historia, sięgająca czasów przedwojennych, to nieodłączna część dziedzictwa ZHP.
S/y Bonawentura
Jedna z najstarszych jednostek pływających pod biało-czerwoną banderą, zbudowana w 1948 roku. Projekt wykonano w czasach okupacji, w warunkach konspiracji. Do 1967 r. pełniła rolę kutra rybackiego na Bałtyku, następnie jako holownik stacjonowała w porcie Władysławowo. Ostatecznie kadłub emerytowanego kutra został przetransportowany barką do Przystani Akademickiego Klubu Morskiego AZS-ZSP w Wisłoujściu-Twierdzy. W 1994 roku została przebudowana na żaglowiec, o rzadko spotykanym osprzęcie żaglowym typu żebrowego, zwanym popularnie „Va Marie”. W latach 2010-2013 przeszła gruntowny remont i renowację, dzięki którym stała się jednostką przygotowaną na każdy rejs – morski i oceaniczny.
S/y Ernestine
S/y Ernestine powstała w 1899, dwa lata później jako „Hildegarda” pływała jako statek handlowy i rybacki po całym Bałtyku. Podczas II wojny światowej Ernestine straciła maszt, a następnie stopniowo odchodziła w zapomnienie. Sytuacja zmieniła się w latach 70’ XX dzięki Rolfowi Reeckmannowi, który przez kolejne 2 pół dekady z wielkim oddaniem prowadził prace rekonstrukcyjne. W 1996 roku została sprzedana parze architektów z Hannoweru, którzy przekształcili go w statek przystosowany do rejsów. Obecnie pływa po Baltyku nie tylko jako jacht turystyczny, ale pełnomorski żaglowiec.
• Długość: 22 m
• Szerokość całkowita: 5,2 m
• Zanurzenie: 2,30 m
• Długość: 22 m
• Szerokość całkowita: 5,2 m
• Zanurzenie: 2,30 m
S/y Lisette
Zbudowana w 1989 roku w stoczni Inter-Kolkhoz Shipyard w Tallinie służyła jako kuter rybacki pod nazwana "Lestalaev". W 2010 rozpoczęto prace and przebudową drewnianej konstrukcji kutra na 2 masztowy kecz. Prace ukończono w 2015. Obecnie pływa pod estońską banderą promując tradycje żeglarskie wyspy Hiuma.
Długośc : 15 Zanurzenie: 1.1 Szerokość: 3.4
Długośc : 15 Zanurzenie: 1.1 Szerokość: 3.4
S/y Odiseia
Statek ODISEJA to jednostka klasy C, zbudowana w 1985 roku. Pływająca po litewską banderą, ODISEJA wyróżnia się swoją imponującą wysokością wynoszącą 13,15 metra oraz długością kadłuba 13,97 metra. Dwumasztowy żaglowiec (szkuner bermudzki), który może pomieścić do 10 osób. Należący do Uniwersytetu w Kłajpedzie, zaprojektowany do długich podróży, jest otwarty dla wszystkich, którzy chcą uczyć się żeglarstwa lub planują zdobywać doświadczenie oraz podnosić swoje kwalifikacje.
S/y Generał Zaruski
STS Generał Zaruski to gaflowy kecz zbudowany w 1939 roku w Szwecji z inicjatywy generała Mariusza Zaruskiego, twórcy polskiego wychowania morskiego. Do Polski trafił po wojnie i przez dziesięciolecia szkolił kolejne pokolenia żeglarzy. Po latach bezczynności i popadania w ruinę został w 2008 roku odkupiony przez władze Gdańska i gruntownie odbudowany. Dziś jest flagową jednostką Miasta Gdańska - aktywnym obiektem muzealnym, który kontynuuje ideę gen. Zaruskiego: kształcenie żeglarskie, pracę edukacyjną i profilaktyczną z młodzieżą, międzynarodową wymianę młodych ludzi oraz promowanie wolontariatu.
Długość kadłuba: 25,32 m
Szerokość: 5,88 m
Zanurzenie: 3,26 m
Powierzchnia ożaglowania: 327 m2
Załoga: 25 osób
Długość kadłuba: 25,32 m
Szerokość: 5,88 m
Zanurzenie: 3,26 m
Powierzchnia ożaglowania: 327 m2
Załoga: 25 osób
S/y Stenia
Stenia został zwodowana w 1950 roku. Tabliczka w sterówce uściśla datę na 08. październik. Bazowała w Trzebieży i pełniła służbę jednostka hydrograficzna Gdyńskiego Urzędu Morskiego. Do jej zadań należała obsługa toru wodnego między Szczecinem a Świnoujściem (konserwacja świateł nawigacyjnych na bramach i pławach torowych, kontrola pław na torze wodnym oraz przeprowadzanie pomiarów głębokości toru wodnego). Stenia i jej załogi dosłownie dbała, aby płonęły wszystkie światła na pławach – bo w tych czasach były one oświetlane płomieniem acetylenowym, a butle z acetylenem trzeba było regularnie wymieniać. Po zakończeniu służby, w 1975 Stenia przeszła na własność Gdańskiego Klubu Morskiego i została przebudowana na jacht motorowo-żaglowy. Latami "orała" Bałtyk i Morze Północne w ramach szkoleń i rejsów klubowych. Od 1997 opiekunem Steni jest kpt. Sławomir Wyszyński, pod którego dowództwem w 2005 roku Stenia odnalazła dryfującego w pobliżu Kłajpedy Rzeszowiaka porzuconego w czasie sztormu porzucony przez załogę. linki do dodatkowych opisów
Długośc : 17 Zanurzenie: 2 Szerokość: 4.5
Długośc : 17 Zanurzenie: 2 Szerokość: 4.5
S/y Brabander
Brabander to największy żaglowiec Litwy - dwumasztowy gaflowy szkuner urejony o długości całkowitej 36 metrów. Został zbudowany w latach 1977-1979 przez stocznię Dricon w holenderskim Drimmelen jako jednostka szkoleniowa, a jego nazwa nawiązuje do regionu Brabancja. Od 2006 roku armatorem żaglowca jest Uniwersytet w Kłajpedzie, który wykorzystuje go do rejsów szkoleniowych ze studentami oceanologii, hydrologii i archeologii podwodnej oraz do badań dna morskiego z użyciem sonaru. Charakterystyczny czarny pas na kadłubie imituje otwory strzelnicze dawnych żaglowców. Na pokładzie może podróżować 36 osób. Brabander regularnie uczestniczy w zlotach i regatach na Bałtyku, m.in. The Tall Ships Races, i jest częstym gościem żeglarskich imprez w Gdańsku.